آقای رز سیاه

دوازدهمین نامه

به نام اون مهربونی که منو دیوونه تو کرد و تو رو دیوونه دیگری.
عزیزم سلام!
حالا که دارم از چکّه‌های کوچیک اشک واسه کلمه‌های آشفته ذهنم یه چیزی شبیه قایق می‌سازم اینجا شبه، نه فکر کنی حالا شبه، نه عزیزم همیشه شبه تا تو یه وقتی، یه روزی از راه دور با یه فانوس نقره‌ای بیای و یه ریزه نور بپاشی رو غریبی این دشت.
آره واست می‌گفتم اینجا شبه، چند چکّه از تولّد تیر گذشته، مردم غرق خوابن، یه دسته تو خواب ناز و یه دسته تو خواب غفلت، شایدم همونایی که تو خواب غفلتن، چشاشون به آسونی رو هم رفته و به خواب ناز فرو رفتن، ماه خودشو پخش کرده تو دشت آسمون، دست آرزوهایِ یه آدم غریب تو کوچه پس کوچه‌های دیار غربت از دستش‌‌ رها شده و اون داره تو جنگل آدمای جورواجور دنبالش می‌گرده، چند تا رود کوچیک دارن به اتّفاق هم با کلّی ذوق و شوق می‌ریزن به اقیانوس، یه نسیم خنک داره زلفای بید مجنونِ پشتِ یه باغ متروکو با احتیاط شونه می‌زنه مبادا بید مجنون دردش بیاد و با صدای آه کشیدنش شاپرکایی که زیر اون لونه دارن خوابشون آشفته بشه، یه دختر عاشق وایساده تو ساحل دریا و با وحشت داره به حلقه طلایی کوچیک توی انگشتش نگاه می‌کنه و زیر لب زمزمه می‌کنه، یه فانوس هم توی دستاس نگرانش در حال لرزیدن و نور پاشیدنه، دخترک گمشدشو از دریا می‌خواد ولی دریا با تموم مهربونیش که من و تو ازش سراغ داریم، بی‌اعتنا به التماس دخترک مثِ گذشته موجای بلندشو به صخره‌های کنار ساحل تقدیم می‌کنه و حتّی از روی ترحیم یه نگاه به التماس دختر نمی‌اندازه، آره عزیزم حالا که دارم برات می‌نویسم شاید دو دستِ نیازمند موندن بین زمین و آسمون، اما یه دل شکسته زود‌تر از اون دو تا دست، پر کشیده و رفته تا ملکوت داره اون بالا واسه خوشبختی چشمای ناز اونی که بیشتر از همه دوستش داره دعا می‌کنه شاید حالا یه عاشق بی‌قرار از شدّت دیوونگی ستاره‌های خیالی آسمون رویاهاشو می‌شمره و چون هیچ وقت تمومی ندارن خوابم به چشماش نمی‌اد، شاید تو این تاریکی محض یه آدم غریب دور از چشمِ اونی که تمام زندگی شو با چشماش ازش گرفته، تفاّل زده به کتاب سرنوشت، اما حیف که می‌دونه هر ورقی در بیاد یکی از خاطره‌های غم انگیزشه که تکرارش دیگه آرومش نمی‌کنه شایدم یکی مثلِ من داره واسه یکی مثلِ تو چیزایی می‌نویسه که می‌دونه همیشه همین شکلی مثلِ یه سوال بی‌پاسخ باقی میمونن، اما نمی‌دونم چرا می‌نویسم، شاید به همون دلیلی که اسمش بی‌دلیلیه. حالا شاید یه شاعرِ لحظه‌های دلتنگی داره واسه شعر ناتموم خوشبختیش با خواهش و تمنّا از بین گل و درخت و شاپرکای بی‌خواب قافیه پیدا می‌کنه، یکی‌ام شاید شاید آب رنگ خاطره‌های بد و خوبِ گذشتشو پخش کرده روی تابلوی خط خطی و آشفته ذهنش تا ببینه آخر و عاقبت نفس کشیدناش زیر سقف این آسمون کبود به کجا می‌کشه.
یکی شاید حالا تو این دم دمای بامداد تابستون با حوصله غلیظ یه دستی به سر و روی گلدونای اطلسی باغچه شون کشیده و با اشکای زلالش ایوون مرمریِ خاطره‌های نازنین گذشته شو شسته و آب پاشی کرده، بعد داره با دستای خسته ش ریزه‌های خاطره رو آروم آروم رو طاقچه بلند یادگاریاش می‌چینه مبادا زیر دست و پای گلدونا بمونن و محو بشن.
آره عزیزم اینجا شبه، یه شب تابستونس کوتاه، اما همه‌ام خوابِ خواب نیستن، یکی شاید رو به روی تابلوی دوستت دارم یادگاریِ اونی که تموم زندگیشه وایساده وداره با گونه‌های سرخ از خجالت ازش می‌پرسه «یعنی واقعاً دوسم داری؟» یکی‌ام داره زیر نور مهتاب چشاشو صرفِ نوشتن شعر سعدی می‌کنه، تا حالا هزار و یکبار نوشته همه عمر برندارم... اما ندارمشو بد نوشته همش سر میم آخر خراب شده و اون دوباره از اول شروع کرده به نوشتن، یکی‌ام اون دو را پشتِ مهِ تردید اونجا که آدماش همه مثِ صخره‌های کنار دریا فقط آدمو تماشا می‌کنن یه جام بلور گذاشته کنار دستش هی پُرِ اشکش می‌کنه می‌بره می‌پاشه تو کوچه و برمی گرده، زمستون و تابستون نمی‌شناسه، همیشه پنجرَش بازه، خودشم اگه بیدار باشه پشتِ پنجرَس، خوابم که باشه یعنی یه وقت اشتباهی بشه تصادفی چشماش بِزَن رو همدیگه، همش خواب پنجره‌های بازو می‌بینه و دونه‌های اسفندی که واسه سفر کرده نازنینش دود می‌کنه، یکی‌ام یه عکس قشنگ گذاشته کنارشو، داره باهاش دردِ دل می‌کنه، گاهی عکسو نوازش می‌کنه، گاهی می‌ذارتش رو قلبش، گاهی‌ام رو چشاش، رو مژه‌های خسیس و بارون خوردَش، یه وقتم براش شعر می‌خونه، فال می‌گیره، بی‌پرده واست بگم، با عکسه زندگی می‌کنه، می‌دونم عزیزم من واسه تو نامه می‌نویسم اما قصّه ساکنان اون طرف دنیا رو هم برات نوشتم. ببخش حالا دیگه از تو واسه خودت می‌نویسم. راستش دوریت بدجوری دیوونم کرده، عکست همچنین افتاده تو حوض خاطره هام که انگار داره از تو آبِ صاف و شفّافش باهام حرف می‌زنه، ماهیای قرمز و ناز یادگاریت گاهی از زیر آب بالا می‌آن و بیشتر به این دل آتیشن می‌زنن تا می‌ام دو کلام حرف عاشقونه بدرقه راه آبیشون کنم غیبشون می‌زنه، روزگارو می‌بینی حالا ماهم دوس دارن سر به سرم بذارن، نازنین مریم، با تابستون چه می‌کنی؟ به نظرم تابستون امسال همه گرماشو رو پیشونی آدمای خسته نریخت نصفیشم ریخت رو دلا و آتیشارو شعله ور‌تر کرد.
کاش همه گرمارو می‌ریخت رو گونه‌های سرخ و پیشونی‌های بخار گرفته، اینجوری خیلی بهتر بود لااقل خیال دلای عاشقی که حرارت، داغشونو تازه‌تر می‌کنه آسوده‌تر می‌شد، راستی تو می‌دونی چرا امسال تابستون اون اتّفاقایی که نباید بیفته زود‌تر از اونی که فکرشو بکنی می‌افته، اما اونایی که باید بیفته هیچ وقت نمی‌افته، و ما‌ها اغلب گرفتارِ دسته دوّمیم، یه چیزی مثِ یه کوله بار پُرِ فکرای آشفته با چند تا نگرانیِ بی‌دلیل و یکی دو تا غصّه کم رنگ تو حاشیه متن بلند زندگی آزُردَت کرده انگار وقتی می‌پرسم خسته از منی یا سرنوشت، بعدِ یه کم مکث میمونی چی جوابمو بدی که هم راست باشه هم غصّه‌های منو بیشتر از اینی که هست نکنه، همه لبخنداتو گذاشتی واسه فصل تولّدت، واسه جشن دلای دیوونه، هیچ وقت دوست نداشتم و ندارم واسه کسی چیزی بخونم، فرقی نمی‌کنه چه شع عاشقونه باشه، چه یه متن پاییزی و غم انگیز، اما بذار این بارم برات اعتراف کنم من عاشق اون لحظه هام که واست شعر و نامه بخونم، واسه اون وقتایی که دور از چشمای دنیای پرهیاهوی اینجا تا آخرش قشنگ نگام می‌کنی، جوری که دلم می‌خواد، لابه لاش یه چیزی اضافه کنم که هیچ وقت خوندنم تموم نشه باید اون وقتی که دور از نگاه چشمِ عاشقم تمام مهربونیتو تو یه نگاه بلند و پر معنی می‌ریزی و می‌پاشی رو حرارت گونه هام، چشماتو با احترام غرق بوسه کرد، باید فرشته‌ها رو خبر کرد از اوج اون نگاه قشنگت واسه ستاره‌های آسمون عکسِ یادگاری بگیرم، باید اون موقع گلای سُرخِ پنهانی رو که تو حاشیه ارغوانی نگاه نازت نشسته چید و تو گلدون خاطره‌ها واسه همیشه ابدیش کرد، باید اون وقت فقط یه نقّاش بود یه کسی بود که وقتی عاشقیش گل می‌کنه هم نقّاشه، هم عاشق، هم شاعره و هم پروانَست، باید مجنون بود، خُب می‌دونم وقتی تمام وجودم پیش چشمای سفید زمستون، آخرین لحظه‌های زندگیشو سپری می‌کنه با یه نگاه معصوم و عمیق جواب همه نامه مو می‌دی، اون وقت واسه اینکه بیشتر از این خجالت نکشم به روی منم نمی‌آری که آره یکی دو دیقه پیش یکی داشت با تمام دلش جلوی چشات پرپر می‌شد، بالاخره که اینجوری برات بگم سایه لطفت افتاده رو تمام زندگیم، با اینکه تو دیگه مثِ گذشته‌ها زود اسممو صدا نمی‌کنی با اینکه نمی‌دونم چرا داری به یه زندگی عادتم می‌دی، اما من هنوز دیونتم، دیوونه موج نگاه نازنینتم، وقتی با عبورش مثلِ صاعقه، تمام شکوفه‌های آرزومو می‌ریزه رو زمین تخیّلم و می‌ره.
دیگه حتّی نمی‌دونمای عمیقتم مثلِ گذشته نیست، دیگه با رغبت به پرسشام جواب نمی‌دی، تازه اگه جواب بدی! یه سوال کنم جون اونی که دوسش داری منم ندیده به خاطر تو دوسش دارم نه فکر کنی اونجوری یه وقت...
غصّه نخور احترامشو دارم فقط همین، خلاصه جون همون بهم می‌گی چی شد؟ تو حاشیه عشتمون با خطّای ناز و سایه روشنای مهربون و سایبون مخملیش یه دفه چه اتّفاقی افتاد؟
اون موقع من و تو کجا بودیم وقتی یکی همه اون چیزی رو که پای عشقمون ریخته بودیم مثِ تو تای زیر درخت جمع کرد و برد و جادومون کرد.
آره عزیزم، تو می‌دونی و نمی‌گی، دلت نمی‌اد بگی شایدم هیچکدوم از اینایی که واست گفتم نیست، جون شعمدونیای صورتی من کاری کردم که خاطر ابریشمیت، تحمّل سنگینی شو نداشت؟
چیزی که گفتم مجازاتش به اندازه چند تا دُوسِت ندارمه؟ واسه دیه این حرف آوردن یه قلبِ شکسته کافی نیست؟
با یه دل که تا حالا هزار تا آرزو کرده جلو چشای نازت قربونی بشه؟ می‌دونم تموم که شد با وجود همه سطرهای غم انگیزش بازم سکوت می‌کنی و سکوت یعنی... یادته اون وقتا هر چقدم که پیش هم بودیم واسه حرفایی که معلوم نبود یه هو از کجا سرازیر می‌شن وقت کم می‌آوردیم اما حالا درست برعکس اون وقتا گاهی حرف کم می‌آوریم، یادته اون وقتا همیشه یادت بود، همه چی یادت، یادت بود چی صدام کنی، چقد مهربونی می‌گفتی مریم، اما حالا سالی، ماهی، یه بارم که می‌ای صدام کنی قبلش یکی دو تا اسم می‌گی تا یادت بیاد اونی که هر لحظه هزار بار واست می‌میره اسمش چیه، نمی‌دونی که دلم چقد واست تنگ شده، هم واسه اَلآنِت، هم واسه گذشتَت، تقصیر تو نیست، نمی‌دونی چقدر دُوسِت دارم، یادته با مریم گفتنت دنیا تکون می‌خورد اون وقت حسرت عشق مقدسمونو می‌خوردن، یه جوری می‌گفتی مریم که انگار هزار تا حرف نگفته لابه لاش پاشیده بودی، شاید اون وقتا مریمت بودم اما حالا... شاید اون وقتا یه کم دوسم داشتی یا این جوری نشون می‌دادی، همونوقتا که زیادم منتظرم نمی‌ذاشتی، دلت نمی‌اومد تبِ غصه هام سر به فلک بکشه، اما حالا‌ام گلی، نازنینی، حالا هم مثل اون وقتا عاشقتم، می‌میرم واسه یه لبخند نازت، جرقّه یه نگاتو با هزار تا دنیا عوض نمی‌کنم، دلم می‌خواد زمین و آسمون و سیّاره‌ها و ستاره‌ها آواره شن رو تک تک آرزوهام، اما نگاه قشنگ تو، تو مسیر زندگی یه خراش کوچیکم بر نداره، فقط دلم می‌خواد بگی چیکار کردم، می‌دونم همیشه حق با تواِ... تو لغت نامه عاشقیِ هزار و یک مولّفِ بی‌قرار تا حالا این اصلِ نارنجی رو به زبون تمام قلبای دنیا ترجمه کردم که همیشه حق با اونیه که خوابو ازت گرفته، بجاش عشقشو پاشیده تو سرزمین شرجی چشات، لااقل علّتشو برام بگو، جون اونی که شقایق تره، عاشق تره، این بار بیا و محض خاطر عاشقایی که یه شب آفتاب نزده دل و زدن به دریای سرنوشت و واسه همیشه تو گرگ و میش هوا گم شدن، سکوت نکن و راستشو بهم بگو، زحمتی نبود روزی چند لحظه ناقابل خودتو بذار جای من، ببین چی می‌کشی؟
گاهی خبر بگیر ببین اینی که به زور اسمشو گذاشتن زندگی چه جوری بدون تو، به کام آرزوای یه آدم زهرش می‌شه، یه لطفی کن هر ثانیه به این فکر نازنینت یادآوری کن ببین من چقد دُوسِت دارم گر چه خودش بهتر می‌دونه، نکنه غصه بخوری نازنینم، می‌خوام دنیا نباشه اگه یه دونه مروارید از آسمونِ اون چشای نازت بریزه رو کتاب زندگیت، آرزومه که تو مسابقه سرنوشت مدال اوّل خوشبختی رو بندازم تو گردنت، اون وقت آخرِ نگرانیته، اون روز چه می‌کنی هر دومون می‌ریم یه جای خلوت واسه جشن تولّد آرزوهامون، ماه و خورشید روشن می‌کنیم، حالا یه کم صبر کن، تحمل کنی، کم کم امتحانا یکی بعد ادیگری تموم می‌شه و افتخارش واست میمونه و لذّت زحمتای همیشگیت.
بی‌خبرت نذارم شعمدونیمون دیروز یه گل صورتی داد اِنقَد بهت سلام رسوند که راستش از حسودیم فقط یه کمِ شو پاشیدم رو نامه، گفتم اگه همه رو برات بگم، یادت می‌ره کی اصل نامه رو نوشته، اون یا من؟ خلاصه که هنوز همون دخترکم، همونی که اگه تو جنگل زندگی که آدما همه درختاشو بُریدن و جاش برجای بلند کاشتن، دستمو از دستای مهربونت‌‌ رها کنی راهشو همیشه گم می‌کنه، بی‌فانوس چشمات دخترک کجا رو داره بره جز هیچ، از دور یک کهکشون ستاره پر نور رنگِ دُوسِت دارم با یه سبد آرزوی کال رنگِ انتظار با یه دنیا گل پونه‌هایی که روش حک شده منتظرتم واست می‌فرستم یه آسمون کبوتر، از اونا که چون عاشقن هر چی آزادشون کنی بازم برمی گردن تو قفس پیش صاحبشون به نشونه پیمان سبزی که زیر کاجِ بلند اون کوچه بن بست اوّلا بستیم واست می‌فرستم، دلم می‌خواد یه سبد پُر نارنج بذارم جلوی اسمِ قشنگت که هیچ وقت غبار رنج رو چشمای نازت نشینه، تو قفسِ دلم هنوز دو تا قناریِ عاشق به یاد عشقمون دارن نغمه غم انگیز می‌خونن، یه نی بلک پُرِ آوازای محلّی پرستوهای مهاجر فدای اوّلین کلامی که واسه جواب نامم می‌دی، اگه ندی هم فدای لحظه‌های سکوتت.
الهی آرزوات تو گرمای زندگی برسند و کال نمونن، الهی دس بلند نکرده، نُقلای اجابت دعات بریزه رو سرِ تازه عروسای دشت خوشبختی، الهی دس به خار بزنی گل بشه، الهی شعمدونیای لب ایوون شادیت هیچ وقت تب نکنه، برگاشون بی‌هوا زرد نشه، الهی هر وقت خدای نکرده بغض کردی بغض آسمون بشکنه تا سبک بشی، الهی اونی که دوستش داری، بیشتر از تو دُوسِت داشته باشه، بی‌قراریش اِنقدر انقدر سر به فلک بزنه که نه غرور تو بشکنه، نه دل اون، اون وقت اهل آسمون یه کاری کنن که اون همونی بشه که تو می‌خوای، یه خونه و دوتاگلدون و دو قناری و یه سقف مرمری و دو تا مسافر که تو دوراهی جاده زندگی عاقبت بعد از کلّی راه رفتن به هم می‌رسند، سلام می‌رسونند.
کاش یه معجزه‌ای بشه، چه می‌دونم مثلاً یه پیغامی از آسمون واست بیاد یکی بهت بگه که من چِقَد دُوسِت دارم، این آخری اگه بشه دیگه هیچی نمی‌خوام، اینم دردِ دلای دلم، دلم می‌خواست خودش فوران کنه که کرد. ببخش دیر شد، حالا دیگه روی ماه تو با یه عشق عجیب از همین جا یعنی نزدیک نزدیک می‌بوسم و می‌سپارمت به دست اونی که عشقتو سپرد دستِ دلِ من.

                                                                 همیشگی‌ترین دیوونه و ابدی‌ترین عاشقت

Twelfth Letter

She called me crazy that you kind and you other crazy.
Hi dear!
Now, I'm confused words Chkhhay little vase tears my mind here something like a boat-like Mysazm not think I like, not a baby when you always like to, someday remote come with a lighthouse and a tiny silver light my Bpashy This plain weird.
I'd say yes cause you like here, a few leaking past the birth of the Persian month Tir, Khvabn people drowned, a bunch of sleep you dream cute and a bunch of ignorance, maybe you sleep Hmvnayy Ghfltn, Chshashvn easy to go to sleep so cute together, dive Month You broadcast himself sky plains, a gig I wish the alley from the strange land of her hand and she left the forest people, variety you looking back, some got a little goes together with the overall talent and enthusiasm Myryzn the ocean, a s cool breeze behind a garden of Willow Zlfay Mtrvkv shoulder cautiously lest Willow CHAT beats sound Oh come under her nest Lightly Shaprkayy Darren Khvabshvn get confused, a girl you love Vaysadh s beach and the fear in my little golden ring He looks at her finger and mumbled whisper makes, a lantern in my time about it being quern Pashydnh Shiver and light, but she wants Gmshdshv sea Mhrbvnysh over the sea with you and I we know her, she begged Byatna the past Like the rocks Mvjay Blndshv s presented to the beach and even a look of pleading on the memorial Nmyandaz·h girl, yeah baby, now that I write you might need two hands to stay between the earth and sky, but a broken heart from her earlier two hands full pulling and gone to heaven Top Why happiness she s cute eyes that one who loved most of all pray maybe s now a restless love of fantasy stars in the sky intensity Dyvvngy Rvyahashv Myshmrh and would never end because her eyes coming Got to sleep, maybe you as soon as the darkness away from a gig All eyes that one who lives the show with her eyes, struck the book of fate divination, but a pity that knows every plate comes in one of the sad memories Angyzshh Rvmsh does repeat it again maybe a vase s like me writes things that one knows like you always the same shaped like a question remains Bypaskh Mymvnn, but do not know why I write, maybe the same reason that Bydlylyh call. Maybe a poet s moments of nostalgia poetry Natmvm Khvshbkhtysh vase and pleading with the desire among flowers and trees and Shaprkay insomnia will find rhymes, Ykyam might perhaps bad memories and good water color Gzshtshv has aired on the panel stripe and confused mind to see the final and This breathtaking sequel Kshydnash indoor TX where killing.
Maybe now you one morning this summer, with the tail temperature bored thick head and a hand on the satiny Gldvnay garden and pulled Sean tears Zlalsh Ayvvn nice marble past memories get washed and have sprayed water, then with hands tired SB Ryz·hhay s my memory slowly Niche it up Yadgaryash Mychynh lest arms and legs below Gldvna Bmvnn and put them all disappear.
Yeah baby, here overnight, short Tabstvns night, but are not Hmham sleep sleep, one might to love Taking on board that one who finished with a species of red Zndgyshh Vaysadh Vdarh asks her shame "that you really love me?" S Ykyam moonlight Saadi makes your eyes you only write poetry, and once written a thousand Brndarm life ... But the bad always heads Ndarmshv M final corrupted and it has once again start to write, Ykyam doubt that the two back in May that there sea Dmash all rocks just like you're doing a loud watch crystal cup filled Hey come rolling from left hand side takes s Mypashh back alley and pollen, winter and summer Nmyshnas·h always Pnjrsh interval, Khvdshm Pnjrs behind you to be up, the dream means to be a wrong time to get it accidentally hit each others eyes, always sleeping and windows arm Dvnhhay March sees the vase traveled Naznynsh smoke, Ykyam put a nice photo Knarshv, he makes her heart pain, sometimes makes Ksv touch, sometimes it Myzartsh his heart, his eyes Gahyam it, so miserly and Baron Mzhhhay Khvrdsh, sings a poem for her my time, taking omen, cause you say frank, Ks·h is living with, baby I know YOU write the letter but the story of the inhabitants of the world that time I wrote to you. Now I forgive you write yourself. Honestly Dead Dyvvnm Dvryt has also taken your photograph as if my memory of my pond s smooth water Shfafsh you talk to me screaming, Mahyay Yadgaryt cute red and sometimes below the high water and more coming up this heart Tyshn Myznn Ashqvnh two letter word I escorted the way Byshvn Ghybshvn beats, they like to Mahm Rvzgarv see now head to head Bzarn, Nazanin Maryam, with what you summer? I think this year's summer all my Grmashv Pyshvny Nsfyshm done upsetting people, tired of my cast and Della will fuel this flame Tysharv.
I wish you all the deals Grmarv Pyshvnyhay vapor species and the red, at least in this way was much better fantasy lover Dlay the heat makes Daghshvnv Svdhtr was junior, this year's summer the way you know why she should not Atfaqayy Byfth earlier that one who happens to do think about him, but those Byfth Nmyafth should never, and often caught Maha Dvmym categories, something Like a knapsack filled with mentally disturbed some concern and thus unreasonably or two to my sorrows pale margins Zrdt text has long life if you ask me tired or fate , after a little pause Mymvny what the right answer to be too bad Ghshhay hate me more than it is, forbid, all Lbkhndatv birthday season left vase, vase Dlay crazy party, never did and I do not like to read something For someone, what difference does Sh Ashqvnh OK, what a tragic fall and text, but you let this Barm admit I love my moments that cause you read poetry and letters, she Vqtayy vase away from the eyes of the world to end here Prhyahvy Ngam're beautiful, the way I want , Lash plead I add something that never should never go over Khvndnm When she looked away from the eyes all the love you Mhrbvnytv a long and meaningful look Mypashy Myryzy and heat it my way, eyes sunk with respect to kissing, you sent your angels It was the height of the vase look Qshngt take pictures of stars in the sky, you should then secretly Glay red purple fringe that you look and you Nazt sitting Chyd Moment Abdysh forever be remembered, then it would have had only a painter when I was the one who Ashqysh The flower looks Nqashh, loves, the poet and Prvanst, you were insane, so I know when my whole body before winter white eyes, spent last moments of his life looks innocent look with a deep and answer all the letters seem to hair, that with more time for Nkshm of embarrassment on me that yes Nmyary Dyqh ago had one or two with all his heart was Prpr front of your eyes, the way you finally going to tell you again very shadow all my life, I like you even though you do not call my name bygone soon though do not know why Adtm seem to do a live, but I still Dyvntm, Naznyntm look crazy wave, when Bvrsh like lightning, all Shkvfhhay Rzvmv Myryz·h Tkhylm and goes to the ground.
I even like the last Myqtm Nmydvnmay not anymore, with the willingness to Prssham You do not answer, just bad if the answer! A question of June I'm not seen that one who you love because you love her no time ... I think Avnjvry
I just do not grieve Ahtramshv So tell me what Im brief was June? You Shtmvn error margin cute and kind and the shadows Rvshnay Saybvn Mkhmlysh a suddenly happened?
Then you and me where we were when the feet all the love she poured something like you had gathered under the tree, and Tai-range and will Jadvmvn.
Yeah baby, you know you'll say and makes coming to say maybe Aynayy None of that is cause you said, June Shmdvnyay if I got something for Abryshmyt, tolerance did not get serious?
What I like punishment as some Ndarmh? Why bring this letter Diego broken heart is not enough?
With a heart that I had prayed in front of thousands to get Qrbvny Nazt pretty eyes? I was over there all the rows that motivation again silent grief and silence you mean ... Remember that every Chqdm sometimes before the words became clear vase was turning down a ho Where Myavrdym little time but now she sometimes contrary, sometimes low traces the letter, remember the time she was Sometimes Always remember, remember everything, remember what Saddam was you , Mary to say how much kindness, but now the year, fish, make a Barm Saddam Qblsh the coming two to one name to say that one who can remember every moment cause you a thousand times what Mymyrh call, cause you do not know how much I miss both Alant vase, Gzshtt the vase, not your fault, do not know how much I love you remember Mary Gftnt world would swing with her yearning for love Mqdsmvnv Mykhvrdn time, somehow seems to say that Mary told thousands plead Lash characters were broken, maybe I was but now she sometimes Mrymt. .. Maybe she did love me, or sometimes a little show like this forever, waiting Zyadm Hmvnvqta the Nmyzashty, fever, stomach Nmyavmd sorrow pull my head to heaven, but Halaam flower, dear, I love you now Like, dying Smile Nazt vase, a spark With thousands Ngatv world will not change, I want the earth and sky and the stars and planets you sand displaced individual dreams, but you look beautiful, you are on the line Kvchykm not a scratch, just say what I want, and I know is always right Tva ... Glossary love you a thousand restless until now the primary author of Orange to humble all my heart always translated into the right Avnyh Khvabv the N, I sprinkled the land Bjash Shqshv sultry eyes, at least Ltshv tell me, that one who anemone Jun Leek , Love Vegetables, this time because as soon Come Ashqayy sun touched the heart of the night and hitting the sea and the fate of my forever lost the twilight air, silence and're true Do not tell me, did not trouble yourself one day a moment let my place insignificance , look what you take?
Sometimes you'll see news Catch hate to force the call how to put life without you, palate Rzvay Z·hrsh a man s, Lotfi Now I think every second to tear it reminded how much I look like, although he knows better, eat forbid, dear grief , Gift If you want the world knows that the sky is the pearl of my pretty eyes Nazt Bryz·h Life book, you Rzvmh fate medal match my happiness meant my first neck, the last time she Ngranyth, both of us that day is what you're going for a quiet place our hopes for birthday vase , moon and sun light, we wait a little now, hold up, slowly, one after Amthana Adygry handed over, and the pride and joy is like Hmyshgyt Zhmtay.
Bykhbrt Nzarm Shmdvnymvn Anqd yesterday gave a flower if you can touch the truth of I envy you just a little show Pashydm letter, I said, "If all you say, your memory goes, when originally written the letter, she or me? Summary Dkhtrkm still the same, you're the same people, all who live forest cutting and Josh Drkhtashv survived by growing up, my hand kind of hands leave Rahshv always looks lost, where the little girl s eyes Byfanvs go but no, far from filling out a Khkshvn Light colors like the dreams of a basket call waiting with a color world that way Pvnhhayy flowers carved pigeon waiting to cause you send a sky of that because they're Zadshvn Ashqn everything back again before your neck Sahbshvn cage to sign treaty under pine green Firstly the long impasse that promises to cause you send, I want to let a cart filled with orange front Qshngt name you never dust suffering Nazt Nshynh eyes, you two canary cages I still remember the love they love the sad melody Mykhvnn, a Black Straw Local Vazay immigrants fill Prstvhay sacrifice the first verbal answer my call Why are you, you also sacrifice Ndy Skvtt moments.
Heat wish reach the divine life and Nmvnn Cal, not divine Des Long, Nqlay answered my head bless Bryz·h New Rvsay plain luck, God placed a flower Des to get tricked, divine lips Shmdvnyay Ayvvn Shadyt fever never forbid, could go Brgashvn Byhva yellow, divine God forbid you ever choked choked sky get light breaks up, that one who you love God, to love you more, so head to the sky so Byqrarysh likes to not break your pride, not her heart, she sky from time to something they I get the same all you Dvtagldvn a house and two canaries and a marble ceiling, and two passengers Way road you live finale, after a walk to come together, I Myrsvnnd.
I get a miracle, what such a message from the sky I remember one of you cause you tell me how much I love, I get the latter if you want anything, I Dlay Have you pain, who wanted to make his own outburst. Forgive late, now I love you with the odd months of the close here, and kiss the hands Mysparmt Shqtv lost that one who lost my heart. 

                                                                 Hmyshgytryn Abdytryn crazy and love you